The Secret Life of Art

Bijdragen van buurtbewoners

Ebelina Brethouwer

Ruysdaelstraat

Amsterdam 1071

maker: onbekend – muis

woonkamer

Muizenissen
(een tweede leven)

En zo liep ik weer eens op straat te dwalen. Ik liep langs een kade en het waaide flink, zeg maar gerust het was stormachtig weer. En natuurlijk regende het ook. Ik moest oppassen dat ik niet in dat grote water terecht kwam, want dan kon ik het echt wel vergeten. Dus ik stak de straat over, naar de huizen. Best gevaarlijk ook met al die auto’s fietsen voeten, poten enzovoort, maar het lukte. ‘Glück muss man haben’ heb ik eens gehoord van een dwaalgast helemaal uit Duitsland en daar had ‘ie gelijk in.

Hier was het veilig en ik snuffelde wat rond, op zoek naar een geur die me ergens zou brengen waar wat te eten was. Het duurde niet lang of mijn neus pikte iets op. Een heerlijke geur drong zich mijn neus binnen en ik moest er op af. De geur kwam uit een woning op de begane grond en ik drong via het luchtrooster naar binnen. Een pizzeria, dat was echt een feest voor een muis.

Je begrijpt daar heb ik een hele tijd gebivakkeerd, totdat ik werd verjaagd door een grote zwarte kat met een witte bef en van die scheve groene ogen. Doodsbang was ik voor dat beest. Toen ben ik het maar een paar etages hogerop gaan zoeken, waar het een stuk warmer was en waar ik ook nog wel het één en ander te eten vond. De vrouw des huizes kookte royaal en met veel passie, waardoor er vaak wat naast het gastfornuis terecht kwam, voor mij en voor de hond…

Die had het natuurlijk algauw op mij voorzien dus echt rustig kon ik daar niet zitten en toen ben ik op de zolder gaan wonen. Dat beviel me uitstekend! Ik maakte daar een nest van oude lappen in een kast. Zo’n heerlijk holletje waar je de hele dag kan liggen dromen. En ’s avonds ging ik naar beneden om de restjes op te peuzelen, waar de hond niet bij kon. Een heerlijke oude dag heb ik daar gehad.

Tot ik op een ochtend niet meer wakker werd.

Jaren later hebben ze mij gevonden in de kast tussen de oude lappen. Ik was inmiddels helemaal verdroogd en ze hebben me in een doosje gedaan en nu doe ik opeens mee aan een buurtproject. Wie had dat kunnen denken, ik in elk geval niet. Maar ik vind het best hoor, dit leven na de dood.

 

Februari 2014, Postjeskade, Amsterdam