The Secret Life of Art

Bijdragen van buurtbewoners

Arie Kant

maker: Abel Driehuizen – Sleeping with the lights on

huiskamer

STRANGE ATTRACTION

Het is december, januari, of februari.
Hoe dan ook, door flinke restanten sneeuw fiets ik in de donkerte van de vooravond naar het Raamplein. Daar is in de oude gymzaal van een voormalige school de expositie van 2e jaars studenten van de opleiding Art & Design.
De expositie heeft een thema dat ergens op de uitnodiging wel vermeld stond, maar ik bij het vastmaken van mijn fiets al weer vergeten blijk te zijn.

Dat ik hier ben, is vooral omdat Abel, de zoon van mijn vriendin, een 2e jaars is. Niet dat ik er tegenop zie, dat ik ga kijken is geen sociaal moetje. Hij heeft bij zijn toelatingsexamen een lamp voor een klant moeten ontwerpen. Zich moeten verdiepen in het wezen van de klant en daarop zijn ontwerp moeten richten. Kort en goed, hij had mij gekozen als zijn klant, en zijn uiteindelijk ontwerp maakte diepe indruk op mij. Gelukkig ook op de toelatingscommissie. Wat hij echter de afgelopen twee jaar heeft geleerd en vervolgens gemaakt heeft is mij tot dit moment duister.

Ik ga de hel verlichte hal van de school binnen en geniet onmiddelijk van de wat zenuwachtige examen sfeer die de leerlingen uitstralen. Men heeft zich duidelijk ingespannen om van het gebeuren rondom de feitelijke expositie iets te maken. Mij wordt vriendelijk de kapstok gewezen, en vervolgens de toiletten. Oh, ja er is ook een bar. Maar die gaat pas open na de officiele opening.

Terwijl ik richting de expositieruimte loop ga ik mij bijna ouder op een ouderavond voelen. Maar ik ben de vader van Abel niet en dat zijn moeder vanwege werk pas morgen kan komen vind ik niet onprettig. Nu kan ik gewoon kijken. Kijken zonder automatisch ingebakken ouderlijke sympathie en vooringenomen positiviteit.
Ik ga de expositieruimte binnen en blijf in de deuropening staan. De veelheid en de verscheidenheid van alle getoonde werken dwingt mij even pas op de plaats te maken. Even dwalen mijn ogen af richting bar, waar ik Abel ontwaar, die druk doende is de bar tijdig op orde te hebben. In samenwerking met twee schitterende klasgenotes. Nee, leer mij kijken.

Ik zet een paar passen de zaal in en probeer te besluiten waar ik als eerste naar toe zal gaan.
Het is zoals gezegd veel en verschillend. Tekeningen, collages, installaties, objecten. En dat alles van zeer klein tot zeer groot.

Dan klinken mijn ogen zich vast in twee schilderijtjes en hoor ik mij bijna hardop zeggen: “Die kan schilderen!”

Mijn voeten volgen het onuitgesprokene en ik sta daarna met plezier te kijken naar verschillende tekeningen en schilderijen. Eerst nog op enige afstand, gaandeweg dichterbij. Dus moet de leesbril er aan te pas komen.
Ook van zeer dichtbij, geniet ik van lichtgebruik, kleur, techniek en expressie. Het meest echter van het gebruik van licht. Daarvoor moet je intuïtief kennis hebben.
Het brilletje op de neus maakt het mij ook mogelijk de naam van de maker te lezen. Dit blijkt… ene Abel Driehuizen te zijn.

De rest is geschiedenis.

Omdat ik als eerste van zijn familie, vrienden etc., een bod uitbracht hangt het sedertdien bij mij aan de muur.Op mijn verzoek heeft A. het voor mij zelf ingelijst. Ik betitelde het als: “Het gedroomde bedje van Van Gogh.” Al had Rembrant er ongetwijfeld ook graag in gelegen. Volgens A. luidde de titel echter “Sleeping with the lights on.”

Nog steeds blijft het schilderijtje, hoewel ik het dus ooit in een donkere wintertijd heb gekocht, ook op zonovergoten zomerse dagen, voor mij als zelfstandig kunstwerk overeind. Geniet er bijna dagelijks van. Om wat het in zichzelve is.

A. schildert, tekend, werkt, inmiddels met andere materialen en soms in totaal andere stijl. Daarbij ontwikkeld hij zich ook zeer eigenzinnig wat betreft fotografie. Zijn academietijd ligt al weer enige tijd achter hem. Ondertussen maakt hij mooie dingen...!
Bij gelegenheid komt er ook wel weer nieuw geheel ander werk van hem in mijn kamer te hangen. Stiekum hoop ik echter dat hij ook ooit weer gaat wroeten in verf. Dikke streken op het doek zal aanbrengen. Licht zal scheppen!
Maar ja, noch vaders, noch moeders moeten hun kinderen willen dwingen. Laat staan de vriend van een moeder!

Ten slotte:
Toen ik voor deze inzending Abel om toestemming vroeg en kreeg, mits hij het schilderijtje zelf mocht fotograferen!, een terechte voorwaarde, wilde ik ter complementering van mijn relaas nog even weten wat het thema van de bovenvermelde expositie nu eigenlijk ook weer was.
Welnu dat was: Strange Attractions.

Amsterdam, 24 juni 2015.
Arie Kant.